Tristan cz.1

Hejka ♥

Wstawiam dzisiaj Imagina z Tristanem. 

Mam nadzieję, że wam się spodoba i napiszę kolejną część.

Miłego czytania misie /Julcia

1 komentarz = nastepny post

******************************************************************

Zamknęłam drzwi po wejściu do domu oraz zdjęłam buty. Miałam dość tej pracy w tym tygodniu, a jest dopiero środa. Męczy mnie siedzenie przed monitorem osiem godzin i obliczania rachunków. Niestety taka była moja praca. W domu panowała cisza oraz dochodziły mnie zapachy z kuchni. Z ciekawości pokonałam te kilka kroków. Zobaczyłam Tristana gotujące przy kuchence. Uśmiechnęłam się szeroko na ten widok. Ubrany był w czarne obcisłe spodnie oraz białą koszulkę. Podeszłam do niego po cichu i objęłam w tali. Wzdrygnął się, ale po chwili rozluźnił się słysząc mój głos.

-Cześć Tristan –powiedziałam obejmując go od tyłu.

-Hej skarbie –odparł odwracając się w moją stronę i szybko pocałował mnie w usta.

-Co gotujesz? –zapytałam.

-Twoje ulubione danie –zaśmiał się cicho.

-Spaghetti?

-Tak. –zachichotał.

-Dziękuję. –podeszłam do niego i lekko musnęłam ustami jego policzek. –Gdzie chłopaki?

-Są w domu, a co robią to nie wiem –wzruszył ramionami.

Usiadłam na krześle przy blacie i schowałam głowę w swoje dłonie. Czułam jak głowa mi pulsowała. Za dużo siedzenia przy komputerze,

-Źle się czujesz? –usłyszałam jak ktoś przytula mnie od tyłu. Tristan.

-Słabo się czuję i głowa mnie boli –westchnęłam wtulając się w niego. Tristan niestety stał, a ja siedziałam, więc musiał się schylić, żeby pocałować mnie w czoło. Poczułam delikatne muśnięcie jego ust na swoim czole.

-Zjesz coś, a potem się połóż. Dobrze? –zapytał.

-Ok – uśmiechnęłam się pocieszająco w jego stronę, ale on tego uśmiechu nie odwzajemnił. Patrzył na mnie z troską w oczach. Wiedział, że jest źle.

Chciał coś powiedzieć, bo otwierał usta, ale trójka chłopaków wchodząca do kuchni i śmiejąca się w niebo głosy mu przeszkodziła. Ucichli dopiero gdy mnie zobaczyli.

-Cześć mała –powiedział James i pocałował w policzek.

-Nie jestem mała! –odpowiedziałam głośniej.

-Jak wolisz… mała –odparł wyjmując z lodówki wodę w butelce.

-Cześć [T.I] –Connor pocałował mnie w policzek i przytulił lekko na powitanie.

-Hej Con –powiedziałam bardziej się w niego tuląc.

Connor był jak chodząca maskotka. Można było się zawsze do niego przytulić. Taki miś. Connor najlepiej przytula.

Moje rozmyślania przerwał czyjś głos.

-Ze mną się nie przywitasz? –usłyszałam.

Connor odsunął się ukazując postać stojącą za nią. Chłopak z loczkami i brązowymi oczami patrzył się na mnie.

-Brad –szepnęłam. Otworzył ramiona, a po chwili się w nich znajdowałam.

Zaciskał swoje ramiona na mojej tali, a ja wtuliłam głowę w zagłębienie w jego szyi. Niestety nie było nam dane przybywać w tym uścisku, bo oczywiście pan-zazdrosny-Tristan musiał się odezwać.

-Nie widzieliście się jeden dzień, a wyglądacie jakbyście nie widzieli się pół roku albo dłużej.

Odkleiłam się od Bradley’a i posłałam Tristanowi wrogie spojrzenie.

-Zniszczyłeś piękną chwilę –oburzyłam się.

-Oj nie przesadzaj i tak mnie kochasz –odparł uśmiechając się szeroko.

Wspominałam, że kocham uśmiech Tristana?

-Niestety –westchnęłam.

-Jecie spaghetti? –zapytał Tristan chłopaków.

-Spaghetti? Gdzie? –krzyknął Connor z salonu.

-Wiemy już, że Con zje –zaśmiałam się.

-Chętnie  –powiedział Brad.

-James? –zapytałam.

-Tak? –wychylił głowę zza drzwi.

-Jesz spaghetti? –zapytałam.

-Zjem –lekko się uśmiechnął.

Po kilku minutach wszyscy zasiedliśmy do stołu i zajadaliśmy się spaghetti. Zjadłam tylko połowę swojej porcji. Resztę czasu rozgrzebywałam sos po talerzu.

-Nie jesz już nic? –zapytał Connor.

-Nie. Chcesz? –wskazałam na swoją porcję.

Con pokiwał głową i wręczyłam mu resztki swojej porcji.

-Nadal źle się czujesz? –zapytał Tristan.

-Tak. Nic się nie zmieniło. –przyznałam.

-Weź tabletkę na ból głowy. Powinno ci przejść. –odparł.

Wstałam od stołu i skierowałam swoje kroki do kuchni. Sięgnęłam do szafki nad kuchenką gazową i wyjęłam pudełko tabletek. Wzięłam jedną i popiłam wodą. Nie miałam siły nadal siedzieć przy stole, więc poszłam do swojego i Tristana pokoju. Podeszłam do wielkiej szafki, gdzie mieściły się nasze ciuchy i wyciągnęłam z niej za dużą czarną koszulkę Trisa i swoje spodenki do spania. Udałam się pod prysznic. Ciepła woda przyniosła mi ulgę, ale nie na długo, bo znowu zaczęłam odczuwać ból głowy. Osunęłam się po zimnych kafelkowych ścianach łazienki i schowałam twarz między ręce. Nie lubiłam być chora. Miałam wtedy wahania nastroju i słabą cierpliwość do wszystkiego. Dosłownie jak kobieta w ciąży.

Może byłam w ciąży?

Nie. To niemożliwe. Z Tristanem nie uprawialiśmy seksu już od jakiegoś miesiąca lub dwóch.

Może rozmyślania przerwało pukanie do drzwi.

-[T.I] jesteś tam? –zapytał Tristan.

-Tak –odkrzyknęłam.

-Wszystko w porządku? –w jego głosie można było wyczuć troskę.

-Tak. W jak najlepszym. –odpowiedziałam, ale trochę ciszej.

Wyszłam spod prysznica zakręcając kurek z wodą. Postawiłam bose stopy na miękkim dywanie oraz założyłam wcześniej przygotowane ciuchy do spania. Wyszłam z łazienki i kierując się do łóżka ze spuszczoną głową, ale niestety nie doszłam do niego bo czyjaś postać mi przeszkodziła. Zadarłam głowę do góry i ujrzałam wysokiego blondyna.

-Widzę, że nie jest w porządku. Co się dzieje księżniczko? –trzymał ręce na moich ramionach i lekko je rozmasowywał. Przynosiło mi to wielką ulgę.

-Nienawidzę chorować Tris. Przecież wiesz przez co przechodzę –westchnęłam.

-Wiem. Przejdziesz przez to. –uśmiechnął się pocieszająco. –Zawsze przychodzisz.

-Dziękuję – objęłam go w pasie i wtuliłam się w jego ciało.

-Teraz się połóż i odpoczywają. Musisz wyzdrowieć –zaciągnął mnie do łóżka

- Tristan nie mogę. Jutro muszę iść do pracy. -Wiedział, że praca dla mnie dużo znaczy.

-Nie uważasz, że za dużo pracujesz? Poza tym i tak dużo pracujesz i zasługujesz na porządny urlop. –odpowiedział, gdy już leżałam w łóżku przykryta kołdrą  po samą szyję, a on nadal stał na środku pokoju.

Tą chwilę niestety przerwami chłopcy wchodząc do pokoju.

- [T.I] jest umówiona na 10:30 do lekarza Tristan. –powiedział James.

Chciałam się spytać o coś bardzo istotnego, ale mnie doprowadzono mnie do słowa.

-Dobrze –odezwał się Tristan, a po chwili James zniknął za drzwiami pokoju.

-Dlaczego zapisałeś mnie do lekarza? Nie potrzebuję go –oczywiście w rezultacie ujawnił się mój kaszel.

-W ogóle –pokręcił głową w rozbawieniu.

-Położysz się obok mnie? –poklepałam puste miejsce obok mnie na łóżku.

-Tak, ale najpierw wezmę prysznic –pocałował mnie w czoło, wziął potrzebne rzeczy i udał się do łazienki.

Po 20 minutach, gdy byłam na skraju snu Tristan postanowił wyjść z łazienki. Miał na sobie same czarne dresy, a jego mokre blond włosy sterczały we wszystkie możliwe strony.

-Musisz jutro zadzwonić do szefa i powiedzieć, że nie przyjedziesz do końca tygodnia do pracy. Nie pójdziesz w takim stanie. Przynajmniej ja cię nie puszczę –rzucił rzeczy na krzesło które stało w pokoju.

-Ja muszę pracować Tristan, poza tym szef mnie zabije –powiedziałam, mocniej nakrywając się kołdrą, bo zrobiło mi się zimno.

-Ty sobie żartujesz? Twój szef cię lubi, nie przesadzaj. Musisz odpoczywać –położył się obok mnie i złożył delikatny pocałunek na moim czole.

Okrył nas kołdrą, objął mnie w pasie i przyciągnął mnie do siebie.

-Kocham cię Tristan –powiedziałam.

-Wiem. Ja ciebie bardziej –szepnął.

Tak oto odpłynęłam do krainy snów.